کرم‌های یک میلی‌متری در مسیر ایستگاه فضایی؛ ماموریتی برای سفرهای طولانی به ماه

دانشمندان بریتانیایی قرار است گروهی از کرم‌های میکروسکوپی را در قالب یک ماموریت پژوهشی به ایستگاه فضایی بین‌المللی بفرستند. ماموریتی که هدف آن کمک به درک بهتر سفرهای طولانی‌مدت فضایی و پشتیبانی از برنامه‌های آینده برای حضور انسان روی ماه و فراتر از آن عنوان شده است.

به گزارش سان این کرم‌های بسیار ریز، بخشی از یک آزمایش ویژه خواهند بود که در یک آزمایشگاه کوچک انجام می‌شود تا واکنش موجودات زنده به ریزگرانش و دیگر شرایط دشوار و غیرمعمول فضا بررسی شود. فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی روند سازگاری و تغییرات زیستی را زیر نظر می‌گیرند؛ موضوعی که برای ماموریت‌هایی با اقامت طولانی‌مدت اهمیت دارد.

او اضافه می‌کند این ماموریت که با حمایت مالی دولت انجام می‌شود، نمونه‌ای از توان و جاه‌طلبی علم فضایی بریتانیاست و با یک آزمایش کوچک، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های سفرهای طولانی‌مدت یعنی حفاظت از سلامت انسان را هدف گرفته است. لوید می‌گوید با نزدیک شدن به دوره تازه‌ای از اکتشافات، از جمله ماموریت‌های آینده ماه، چنین پژوهش‌هایی کمک می‌کند فضانوردان سالم بمانند و با امنیت به زمین برگردند.

این محموله قرار است چهارشنبه پیش رو سوار یک فضاپیمای باری شود که از مرکز فضایی کِندی در فلوریدا پرتاب خواهد شد. آزمایش در مرحله نخست داخل ایستگاه فضایی و درون یک محفظه آزمایشگاهی کوچک با وزن حدود ۳ کیلوگرم انجام می‌شود. این سامانه سپس با بازوی رباتیک به بیرون ایستگاه منتقل می‌شود تا کرم‌ها در معرض خلأ فضا، پرتوها و ریزگرانش قرار بگیرند؛ وضعیتی که می‌تواند تا ۱۵ هفته ادامه داشته باشد.

این پروژه پیشگامانه به رهبری دانشگاه تحقیقاتی اکستر در انگلیس انجام می‌شود، بخش مهندسی و ساخت آن را دانشگاه لستر در مجموعه اسپیس پارک لستر بر عهده داشته و تامین مالی آن از سوی آژانس فضایی بریتانیا صورت گرفته است.

دکتر تیم اترینج از دانشگاه اکستر می‌گوید برنامه آرتمیس ناسا آغازگر دوره جدیدی از اکتشافات انسانی است. دوره‌ای که در آن فضانوردان قرار است برای نخستین بار در زمان‌های طولانی روی ماه زندگی و کار کنند.

او تاکید می‌کند برای انجام ایمن این ماموریت‌ها باید فهمید بدن انسان در شرایط شدید فضای دوردست چگونه واکنش نشان می‌دهد. اترینج می‌گوید با بررسی این‌که این کرم‌ها چگونه در فضا زنده می‌مانند و سازگار می‌شوند، می‌توان به سازوکارهای زیستی مهمی رسید که در نهایت به حفاظت از فضانوردان در ماموریت‌های طولانی کمک می‌کند و یک گام دیگر انسان را به زندگی روی ماه نزدیک‌تر می‌سازد.