حفظ باروری پسران نابالغ تحت شیمیدرمانی
رساله دکتری علیرضا انوری با راهنمایی منصوره موحدین در دانشگاه تربیت مدرس و با حمایت بنیاد ملی علم ایران، با موضوع «بررسی فرآیند اسپرماتوژنزیس بعد از پیوند قطعات بافت بیضه موش نوزاد جاسازی شده در داربست کیتوزان حاوی bFGF و GDNF به چربی ناحیه اپیدیدیم و زیر پوست پشت موش بالغ» انجام شد.
علیرضا انوری در توضیح ضرورت این پژوهش بیان کرد: شیمیدرمانی و رادیوتراپی از روشهای مؤثر درمان سرطانهای دوران کودکی هستند، اما اثر منفی قابل توجهی بر گنادهای پسران نابالغ دارند. با افزایش میزان بقا پس از درمان سرطان در کودکان به حدود ۸۰ درصد، نیاز فوری به استراتژیهای حفظ باروری در پسران نابالغ ایجاد شده است.
وی افزود: تاکنون مطالعات متعددی درباره پیوند بافت بیضه نابالغ در مدلهای حیوانی و انسانی انجام شده است؛ این تحقیقات شامل پیوند بینگونهای و پیوند خودی بودهاند. بااینحال، پیوند ITT انسانی به موش دارای نقص ایمنی تنها تا مرحله پاکیتن اسپرماتوسیت پیشرفته پیش رفته و فرآیند اسپرماتوژنزیس بهطور کامل اتفاق نیفتاده است و میزان زندهمانی اسپرماتوگونیا پایین گزارش شده است.
به نقل از بنیاد ملی علم ایران (INSF)، انوری خاطرنشان کرد: اولین بار در سال ۲۰۰۲ پژوهشگران موفق شدند تکمیل فرآیند اسپرماتوژنزیس پس از پیوند ITT خوک و بز به موش را گزارش کنند که این نتایج الهامبخش ادامه تحقیقات در زمینه حفظ باروری پس از درمان سرطان بوده است.
نظر شما