تحقیقات فضایی، مطالعات مربوط به بیماری‌های قلبی و مهندسی بافت را سرعت می‌بخشد

محققان در مرکز تحقیقات پزشکی فضایی در سدارس-سینای لس‌آنجلس دریافته‌اند که محیط منحصربه‌فرد میکروگرانش فضا می‌تواند هم نشان دهد قلب چگونه از کار می‌افتد و هم در ساخت قطعات سه‌بعدی قلب را برای ترمیم آن کمک کند.

محققان اعلام کردند که میکروگرانش فضا از یک سو پیری و تخریب بافت را تسریع می‌کند و از سوی دیگر بستری ایده‌آل برای رشد بافت‌های پیچیده قلبی از سلول‌های بنیادی اختصاصی هر بیمار است. ریزگرانش یا میکروگرانش به شرایطی گفته می‌شود که همانند بی‌وزنی و گرانش صفر (zero-g) است با این تفاوت که نیروی گرانش دقیقاً صفر نیست و مقدار کوچکی وجود دارد.

در ریزگرانش، تحلیل رفتن قلب و عضلات بسیار سریع‌تر از روی زمین اتفاق می‌افتد. این به دانشمندان اجازه می‌دهد تغییرات شبیه بیماری، مانند تضعیف انقباض و تغییرات متابولیک، را در عرض هفته‌ها به جای سال‌ها مطالعه کنند.

پروژه‌های آزمایشگاه مرکز تحقیقات پزشکی لس‌آنجلس شامل آزمایش‌هایی روی ایستگاه فضایی بین‌المللی است که مکانیسم‌های سلولی نارسایی قلبی را بررسی می‌کند و همچنین از سلول‌های بنیادی برای ساخت اندامک‌های کوچک قلبی استفاده می‌کند.

میکروگرانش ساختار سه‌بعدی و شبکه‌های رگ‌های خونی را در بافت مهندسی‌شده بهبود می‌بخشد. تولید تقویت‌شده در فضا می‌تواند چاپ زیستیِ وصله‌های قلبی قوی‌تر و فیزیولوژیک‌تر را تسهیل کند.

وصله‌های عضله قلبی مشتق از سلول‌های بنیادی پرتوان القایی (iPSC) برای پایدار کردن یا ترمیم جزئی قلب نارسا طراحی شده‌اند. این وصله‌ها برای بیمارانی که منتظر پیوند کامل قلب هستند زمان می‌خرد و تعداد آنها را کاهش می‌دهد.

به گفته مسئول این تحقیق محیط میکروگرانش پتانسیل تولید وصله‌های ضخیم‌تر و مقاوم‌تری را ارائه می‌دهد که وقتی به زمین برگردانده می‌شوند کمتر دچار فروریختگی می‌شوند.

محققان معتقدند در بلندمدت، تحقیقات فضایی می‌تواند سازماندهی سه‌بعدی دقیق‌تری از سلول‌ها و ماتریکس خارج سلولی را ممکن کند و به طور بالقوه دریچه‌ها، مجاری و ساختارهای پشتیبان بادوام‌تری تولید کند.

برای برنامه‌های پیوند، این به معنای تعویض دریچه و ترمیم‌های ساختاری با ماندگاری بیشتر، عمل‌های مجدد کمتر و احتمالاً به تعویق افتادن نیاز به پیوند کامل در برخی بیماران است. اگر میکروگرانش امکان تولید بافت‌های سه‌بعدی قلب بزرگتر و عروقی‌شده را فراهم کند، شاید روزی بتوان بخش‌های قابل توجهی از عضله قلب را برای ترمیم انفارکتوس‌های بزرگ یا حتی جایگزینی بخش‌هایی از قلب پیوندی که نارسا شده، مهندسی کرد.

اخبار مرتبط

منبع: شفقنا
آیا این خبر مفید بود؟

نتیجه بر اساس رای موافق و رای مخالف

ارسال به دیگران :

نظر شما

وب گردی