کمک مالی به مادران کمدرآمد، روند پیری فرزندانشان را تغییر داد!
دانشمندان به مادران کمدرآمد پول پرداخت کردند و این کار روند پیری بیولوژیکی نوزادانشان را تغییر داد.
ما معمولاً پیری را پدیدهای میدانیم که در مراحل پایانی زندگی به سراغمان میآید، اما از منظر زیستشناختی، این ماجرا ممکن است بسیار زودتر آغاز شود.
مجموعهای از پژوهشهای نوظهور نشان میدهد که بزرگ شدن در فقر میتواند روند پیری بیولوژیکی را در دوران کودکی تسریع کند. این امر به فهرست پیامدهای فقر برای کودکان میافزاید؛ پیامدهایی که برخی از آنها ممکن است تا پایان عمر باقی بمانند.
با وجود شواهد فراوان، تأیید رابطه علتومعلولی میان فقر و سلامت کودکان دشوار بوده است، زیرا عوامل متعدد دیگری با محرومیتهای اجتماعی-اقتصادی در هم تنیدهاند، اما یک پروژه پژوهشی پیشگامانه دقیقاً با همین هدف طراحی شده است.
مطالعه «اولین سالهای زندگی نوزاد»(Baby's First Years) یک کارآزمایی تصادفیسازیشده و در حال اجرا در ایالات متحده است که بررسی میکند چگونه پرداختهای نقدی به مادران کمدرآمد، بر سلامت و رشد فرزندانشان در حین بزرگ شدن تأثیر میگذارد.
دانشمندان در پژوهشی جدید که در نشریه «Nature Human Behaviour» منتشر شده است، دادههای پروژه «اولین سالهای زندگی نوزاد» را تحلیل کردند. یافتهها نشان میدهد که پرداختهای نقدی در این طرح، تأثیری قابلسنجش بر پیری بیولوژیکی کودکان داشته است؛ تأثیری که از طریق نشانگرهای اپیژنتیک موجود در بزاق آنها قابل مشاهده است.
اگرچه هنوز از تأثیرات بلندمدت این امر بر سلامت کودکان اطلاعی در دست نیست، اما این پژوهش گامی مهم در این حوزه محسوب میشود و نشان میدهد که کاهش فقر در دوران کودکی، بهخودیخود میتواند مزایای سلامتی بلندمدتی به همراه داشته باشد.
کاترین پیج هاردن(Kathryn Paige Harden)، متخصص ژنتیک رفتاری و از نویسندگان این مقاله در دانشگاه تگزاس در آستین میگوید: اینکه ما هماکنون شاهد تفاوتهایی در روند پیری بیولوژیکی کودکان چهارساله هستیم، بسیار قابلتوجه است.
در مطالعه «اولین سالهای زندگی نوزاد»، ۱۰۰۰ مادر کمدرآمد بهطور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند؛ گروهی که ماهانه ۳۳۳ دلار دریافت میکردند (۴۰۰ خانواده) و گروهی که ماهانه ۲۰ دلار میگرفتند (۶۰۰ خانواده). این پرداختها در طول ۷۶ ماهِ نخستِ زندگی کودک ادامه داشت.
افزایش مبلغ دریافتی برای گروه اول مورد آزمایش، معادل حدود ۴۰۰۰ دلار درآمد اضافی در سال برای هر خانواده بود که نشاندهنده افزایشی تقریبی ۱۸ درصدی در درآمد سالانه آنها است.
پرسش کلیتر این است که آیا این پول اضافی بر سلامت کودکان تأثیر میگذارد و میتواند پیامدهای منفی ناشی از فقر را کاهش دهد یا خیر. در خصوص این مطالعه جدید که بهطور خاص بر پیری بیولوژیک تمرکز داشت، نتایج حاکی از پاسخ مثبت است.
زمانی که کودکانِ حاضر در این مطالعه به حدود چهار سالگی رسیدند، پژوهشگران نمونههای بزاق آنها و مادرانشان را جمعآوری کرده و سپس الگوهای DNA آنها را تحلیل کردند.
معیار اصلی آنها «DunedinPACE» نام داشت که یک نشانگر زیستی اپیژنتیک است که برای تخمین سرعت پیری بیولوژیک بر اساس الگوهای متیلاسیون DNA طراحی شده است.
نتایج نشان داد کودکانی که خانوادههایشان کمکهزینه نقدی ماهانه ۳۳۳ دلاری دریافت میکردند، سرعت پیری اپیژنتیک کمتری داشتند؛ بهطوری که این شاخص برای آنها ۰.۱۷ انحراف معیار پایینتر از کودکانِ گروهِ دریافتکننده مبلغ کمتر بود.
به گفته تیم پژوهشی، اگرچه این تأثیر در مجموع نسبتاً ناچیز است، اما صرفِ قابلمشاهده بودن آن اهمیت دارد.
لورل رافینگتون(Laurel Raffington)، روانشناس رشد از موسسه توسعه انسانی ماکس پلانک در آلمان میگوید: پژوهشهای پیشین شواهدی مبنی بر همبستگی ارائه دادهاند که نشان میدهد فقر ممکن است پیری اپیژنتیک را در کودکان تسریع کند؛ اما همبستگی بهتنهایی نمیتواند به ما بگوید که آیا مداخله میتواند این روند را کند سازد یا خیر. بنابراین، مشاهده یک تأثیر علت و معلولی ناشی از این پرداختهای نقدی، حائز اهمیت است.
پژوهشگران چندین معیار دیگرِ مرتبط با متیلاسیون DNA در بزاق از جمله «Epigenetic-g» که نشانگر زیستی مرتبط با شناخت است را نیز بررسی کردند، اما هیچ مزیت آشکاری در پرداختهای نقدیِ بیشتر نیافتند. ضمن اینکه به نظر نمیرسید این پرداختها بر پیری بیولوژیک مادران نیز تأثیری داشته باشد.
تیم پژوهشی اذعان دارد که هنوز نکات بسیاری درباره آنچه در این آزمایشِ بالقوه تحولآفرین رخ داده، وجود دارد که ما از آنها بیاطلاع هستیم.
بههرحال، این کودکان تنها هفت یا هشت سال دارند و تمام زندگیشان پیش رویشان است.
احتمال بسیار زیادی وجود دارد که پولِ پرداختشده به مادرانشان، تأثیرات مثبتی بر آنها داشته باشد و شاید آنچه دانشمندان در اینجا میآموزند، روزی بتواند به دیگران نیز در آینده کمک کند.
پژوهشگران در مقاله خود نوشتند: هنوز مشخص نیست که آیا این کاهشِ جزئیِ مشاهدهشده، به مزایای سلامتیِ قابلسنجش منجر خواهد شد یا خیر. از آنجا که پیری زودرس هزینههای بیولوژیکی تجمعی را به همراه دارد، بازده اقتصادی و بهداشتی ممکن است به ویژه هنگامی که پیری سلولی در اوایل زندگی کند میشود، برجستهتر باشد و حتی کاهشهای اندک نیز ممکن است مزایای سلامت عمومی بزرگی به همراه داشته باشد. با این حال، چنین مزایایی به شدت به تداوم طولانیمدت این اثر بستگی دارد که در حال حاضر ناشناخته است.
این یافتهها در مجله Nature Human Behaviour گزارش شده است.
نظر شما