کشف یک داروی طبیعی لاغری بدون عوارض جانبی
دانشمندان آمریکایی مولکول کوچکی را کشف کردهاند که مانند داروی لاغری مشهور «اوزمپیک»، اشتها را مهار میکند اما عوارض جانبی آن را ندارد.
پژوهشگران برای محدود کردن جستوجو، روی آنزیمی به نام «پروهورمون کانورتاز ۳/ ۱» یا (Prohormone Convertase 1/3) تمرکز کردند که پروتئینها را در مکانهای خاص برش میدهد و با چاقی مرتبط است. یکی از محصولات شناختهشده این فرآیند، «پپتید شبه گلوکاگون ۱» یا (GLP-1) است که به تنظیم اشتها و قند خون کمک میکند. سماگلوتاید با تقلید از GLP-1 عمل میکند.
پژوهشگران به جای تکیه بر روشهای سنتی تحلیل پروتئین، یک الگوریتم رایانهای به نام «Peptide Predictor» را طراحی کردند. این الگوریتم همه ۲۰ هزار ژن کدکننده پروتئین انسانی را اسکن کرد تا مشخص کند که پروهورمونها را میتوان در کجا برش داد و به پپتیدها تبدیل کرد.
سپس پژوهشگران تمرکز خود را به پروتئینهایی محدود کردند که در بیرون از سلولها ترشح میشوند و حاوی چندین نقطه برش بالقوه هستند. این امر، فهرست را به ۳۷۳ پروهورمون مناسب برای آزمایشهای بیشتر کاهش داد. اسونسون گفت: این الگوریتم کاملاً کلید یافتههای ما بود.
الگوریتم از میان این پروتئینها، ۲۶۸۳ پپتید احتمالی را پیشبینی کرد. پژوهشگران ۱۰۰ مورد از آنها از جمله GLP-1 را انتخاب کردند و نحوه تأثیر آنها را بر سلولهای مغزی کشتشده در آزمایشگاه مورد بررسی قرار دادند.
همان طور که انتظار میرفت، GLP-1 فعالیت نورونها را به طور قابل توجهی افزایش داد، اما یک پپتید بسیار کوچکتر که تنها از ۱۲ اسید آمینه تشکیل شده بود، واکنش قویتری را ایجاد کرد و فعالیت را در مقایسه با سلولهای کنترلشده ۱۰ برابر افزایش داد.
این پپتید، BRP نام گرفت که برگرفته از مولکول والد آن موسوم به BRINP2 است.
وقتی BRP روی موشها و خوکهای کوچک لاغر که متابولیسم و الگوهای غذایی انسان را بیشتر از موشها منعکس میکنند آزمایش شد، به طور قابل توجهی مصرف غذا را کاهش داد. یک تزریق پیش از غذا، مصرف را تا ۵۰ درصد در عرض یک ساعت کاهش داد.
در موشهای چاق، تزریق روزانه طی ۱۴ روز به کاهش وزن میانگین سه گرم -عمدتاً از چربی- ختم شد. در مقابل، موشهای درماننشده در همان دوره حدود سه گرم وزن اضافه کردند. حیوانات درمانشده، بهبودهایی را نیز در تحمل گلوکز و انسولین نشان دادند.
نکته مهم این است که حیوانات هیچ تغییری را در حرکت، مصرف آب، رفتار شبه اضطرابی یا هضم غذا نشان ندادند. تحلیلهای بیشتر تأیید کردند که BRP از طریق مسیرهای مغزی و متابولیکی متفاوتی نسبت به GLP-1 یا سماگلوتید عمل میکند.
پژوهشگران اکنون در تلاش هستند تا گیرندههای خاصی را که با BRP تعامل دارند، شناسایی کنند و نحوه عملکرد آن را در بدن بهتر درک کنند. همچنین، آنها در حال بررسی راههایی برای گسترش اثرات روش خود هستند تا در صورت اثبات اثربخشی در انسان بتوان آن را راحتتر استفاده کرد.
اسونسون گفت: فقدان داروهای مؤثر برای درمان چاقی در انسان دهههاست که یک مشکل بوده است. هیچکدام از داروهایی که قبلاً آزمایش کردهایم، با توانایی سماگلوتاید در کاهش اشتها و وزن بدن قابل مقایسه نیست. ما بسیار مشتاقیم بدانیم که آیا این دارو در انسان ایمن و مؤثر است یا خیر.
این پژوهش در مجله «Nature» به چاپ رسید.
نظر شما